Άρθρο: Πηνελόπη Βασιλούνη (αρθρογράφος)
Δεν υπάρχει πιο ειλικρινής αλήθεια από αυτή, δεν σε “πρόδωσε” το τζιν σου, εσύ το κατέστρεψες. Και το χειρότερο; Το έκανες νομίζοντας ότι το προσέχεις. Το αγόρασες γιατί σου καθόταν τέλεια, γιατί σε έδειχνε όπως ήθελες, γιατί ένιωσες ότι βρήκες “το ένα”. Και μετά πήγες σπίτι… και έτσι απλά το έβαλες στο πλυντήριο. Χωρίς λόγο, χωρίς σκέψη. Απλά γιατί έτσι μας έμαθε η μαμά μας, που της έμαθε η μαμά τους, μαζί με την τσάκιση στο σιδέρωμα του τζιν «Χριστέ και Παναγία»
Κάθε πλύση δεν το καθαρίζει, το σβήνει, σβήνει το χρώμα, σβήνει τη φόρμα, σβήνει αυτό το κάτι που σε έκανε να το ξεχωρίσεις. Ενώ εσύ συνεχίζεις στα ίδια τα γνωστά.
Μέχρι που μια μέρα το φοράς και λες: “δεν είναι το ίδιο”. Όχι. Δεν είναι
Το τέλειο τζιν δεν χαλάει από τον χρόνο, χαλάει από το πλυντήριο.
Το πιο αστείο; Δεν είναι καν βρώμικο, δεν έχει λεκέ, δεν μυρίζει, δεν έχει τίποτα. Απλά το έβαλες να πλυθεί.
Κάπου εδώ είναι το σημείο που κανείς δεν σου είπε ποτέ: Το τζιν δεν θέλει καθαριότητα, θέλει να το αφήσεις στην ησυχία του. Γιατί το σωστό τζιν δεν είναι αυτό που δείχνει καινούριο. Είναι αυτό που έχει πάρει το σχήμα σου, που αγκαλιάζει το σώμα σου σαν τον ιδανικό σύντροφο. Στέκεται στην καθημερινότητά σου σαν φρουρός. Και κάθε φορά που το πλένεις χωρίς λόγο, το φέρνεις πίσω στο μηδέν.
Η πιο άβολη ερώτηση: Πόσες φορές το έπλυνες χωρίς να χρειάζεται;
Δεν είναι θέμα στιλ, δεν είναι θέμα χρημάτων. Είναι θέμα συνήθειας και η συνήθεια αυτή σου καταστρέφει το καλύτερο ρούχο που έχεις.
