Άρθρο: Πηνελόπη Βασιλούνη (αρθρογράφος)
Κάποτε το «είναι λίγο too much» ήταν προειδοποίηση.
Το 2026; Είναι κομπλιμέντο.
Γιατί μετά από χρόνια clean girl, quiet luxury, slick buns και τόσες αποχρώσεις του μπεζ που κάποια στιγμή ξεχάσαμε ότι υπάρχει και το φούξια, το internet αποφάσισε κάτι πολύ απλό.
Αρκετά σοβαρευτήκαμε. Τα στρας επέστρεψαν και δεν επέστρεψαν διακριτικά.
Είναι πάνω σε τζιν, τσάντες, γυαλιά, παπούτσια και θήκες κινητών. Είναι στα νύχια, στα μαλλιά, γύρω από τα μάτια, πάνω στο ίδιο το πρόσωπο. Οπουδήποτε υπάρχει λίγος ελεύθερος χώρος, υπάρχει πλέον και η υποψία ότι κάποιος θα κολλήσει πάνω του ένα πετραδάκι. Σε ένα παράλληλο fashion σύμπαν, ο Γιάννης Φλωρινιώτης μάλλον χαμογελάει. Τελικά δεν ήταν too much.
Ήταν απλώς πολύ μπροστά.
Πόσο μπεζ να αντέξει πια ένα κορίτσι; Μην παρεξηγηθούμε. Αγαπήσαμε τον μινιμαλισμό. Φορέσαμε τα λευκά πουκάμισά μας. Αγοράσαμε loafers. Κάναμε clean make-up. Πιάσαμε τα μαλλιά μας σε sleek κότσους. Μάθαμε ότι το cream, το ivory και το off-white είναι τρία εντελώς διαφορετικά χρώματα και αισθανθήκαμε όλες λίγο old money. Ωραία ήταν, Κομψά, Ήσυχα, Προσεγμένα
Πολύ ήσυχα!
Γιατί κάποια στιγμή κοιταχτήκαμε γύρω μας και όλοι προσπαθούσαμε να δείχνουμε διαφορετικοί με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Και τότε κάτι μέσα μας άρχισε να βαριέται. Ίσως ήταν το κορίτσι που κάποτε αγαπούσε οτιδήποτε γυάλιζε. Ίσως απλώς περίμενε τη σειρά του.
Γιατί κάπου μέσα στη σημερινή 30άρα υπάρχει ακόμη ένα 9χρονο κορίτσι των ’00s και αυτό το κορίτσι θυμάται.
Θυμάται glitter, Lip gloss που κολλούσαν πάνω του τα μαλλιά με τον πρώτο αέρα, Πεταλούδες, Ροζ, Κρυσταλλάκια. Κινητά που όσο περισσότερο γυάλιζαν τόσο πιο τέλεια ήταν. Τζιν που δεν είχαν κανέναν λόγο να έχουν στρας στις πίσω τσέπες αλλά είχαν. Και φυσικά θυμάται εκείνα τα μικρά πακέτα με αυτοκόλλητα πετραδάκια που κοιτούσε στο κατάστημα και μετά κοίταζε τη μαμά της.
Το βλέμμα ήταν συγκεκριμένο. «Μου τα παίρνεις;»Μερικές φορές η απάντηση ήταν ναι, μερικές φορές ήταν το γνωστό: «Έχεις ένα σωρό τέτοια σπίτι.»
Τραγωδία!
Fast forward περίπου είκοσι χρόνια. Το κορίτσι έγινε γυναίκα. Δουλεύει, πληρώνει λογαριασμούς, έχει deadlines, έχει υποχρεώσεις. Ξέρει τι σημαίνει Ε1, IBAN και «θα σας καλέσουμε από το λογιστήριο». Αλλά κάπου μέσα της εκείνο το 9χρονο κορίτσι είναι ακόμη εκεί. Και μόλις είδε ότι τα στρας επέστρεψαν. Χορεύει.
Γιατί αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να κοιτάξει κανέναν και να ρωτήσει: «Μου τα παίρνεις;» Έχει δικά της χρήματα, έχει δική της κάρτα Και μπορεί να αγοράσει όσα πετραδάκια θέλει. Κακή εξέλιξη για τον τραπεζικό λογαριασμό. Εξαιρετική για το inner child.
Τώρα τα κολλάμε ακόμη και στο πρόσωπό μας. Και εδώ το πράγμα γίνεται πραγματικά ωραίο. Γιατί τα στρας δεν έμειναν στα αξεσουάρ, πέρασαν στο beauty. Μικρά gems στην εξωτερική γωνία του ματιού. Κρύσταλλα πάνω από το eyeliner. Πετραδάκια στους κροτάφους. Στρας στα νύχια, στα μαλλιά, ακόμη και διάσπαρτα πάνω σε ένα κατά τα άλλα σχεδόν γυμνό πρόσωπο.
Όχι, δεν είναι Halloween.Δεν ντυθήκαμε κάτι. Δεν πηγαίνουμε σε θεματικό πάρτι. Είναι Παρασκευή και πάμε απλώς για ποτό.
Αυτό είναι το ωραίο. Η υπερβολή δεν χρειάζεται πλέον ειδική περίσταση. Ένα καθαρό πρόσωπο, mascara, gloss και τρία μικρά κρύσταλλα δίπλα στο μάτι μπορούν να είναι κανονικό beauty look. Γιατί ίσως τελικά δεν θέλουμε άλλο να κάνουμε make-up που «μοιάζει σαν να μην φοράμε make-up». Μερικές φορές θέλουμε να φαίνεται.
Plot twist, κουραστήκαμε να μη φαινόμαστε. Τα ’00s επέστρεψαν. Αλλά εμείς δεν είμαστε πια 9 και ίσως γι’ αυτό αυτή η επιστροφή έχει τόσο ωραία αίσθηση.
Δεν προσπαθούμε πραγματικά να ξαναγίνουμε παιδιά. Ούτε θέλουμε να ξαναζήσουμε το 2003. Θέλουμε όμως κάτι που είχαμε τότε και κάπου στην πορεία χάσαμε. Την απόλυτη έλλειψη φόβου απέναντι στο «πολύ».
Όταν ήμασταν μικρές δεν αναρωτιόμασταν αν το ροζ ήταν sophisticated. Δεν μας ένοιαζε αν το glitter ήταν chic, δεν ξέραμε τι σημαίνει quiet luxury. Αν κάτι γυάλιζε, μας άρεσε. Μετά μεμεγαλώσαμε, μάθαμε το «less is more» και το κάναμε καραμέλα. Μάθαμε να αφαιρούμε ένα αξεσουάρ πριν φύγουμε από το σπίτι. Μάθαμε ότι το καλό γούστο πρέπει να ψιθυρίζει. Για λίγο το πιστέψαμε κιόλας.
Μόνο που τώρα το παιδί μέσα μας σηκώνει το χέρι και έχει μια μικρή ένσταση, «Ναι, αλλά εγώ θέλω τα στρας.» Fair enough.
Ώρα να παίξουμε ξανά. Ίσως λοιπόν το πραγματικό trend να μην είναι καν τα κρύσταλλα. Ίσως είναι η επιστροφή του παιχνιδιού.
Μετά από χρόνια τέλειων feeds, τέλειων capsule wardrobes, τέλειων nude manicures και τέλειων μπεζ σαλονιών, έχουμε ανάγκη από κάτι που δεν χρειάζεται να είναι τέλειο, θέλουμε να είναι απλώς χαρούμενο. Λίγο κιτς, λίγο girly, λίγο υπερβολικό, λίγο «το έβαλα γιατί μου άρεσε και δεν χρειάζομαι άλλη εξήγηση».
Γιατί η μόδα δεν υπάρχει μόνο για να δείχνουμε ακριβές. Υπάρχει και για να περνάμε καλά.
Less is more; Θα επανέλθουμε, δεν πετάμε τα μπεζ, δεν κηρύσσουμε πόλεμο στον μινιμαλισμό. Και δεν χρειάζεται αύριο να εμφανιστούμε στη δουλειά σαν ανθρώπινα Swarovski. Απλώς αφήνουμε λίγο χώρο, για χρώμα, για λάμψη, για υπερβολή.
Για εκείνο το κορίτσι που κάποτε ήθελε να κολλήσει πετραδάκια παντού και σήμερα, επιτέλους, δεν χρειάζεται να ζητήσει άδεια από κανέναν.
Οπότε ναι, βάλε το στρας στην τσάντα, στο τζιν, στο νύχι, διπλα στο μάτι αν το θες. Όταν κοιταχτείς στον καθρέφτη και σκεφτείς: «Μήπως είναι λίγο too much;» μην το βγάλεις, βάλε άλλο ένα, για το 9χρονο κορίτσι που κάποτε περίμενε τη μαμά του να πει «ναι». Για τη σημερινή γυναίκα που μπορεί να το αγοράσει μόνη της. Και κυρίως για εκείνο το μικρό κορίτσι μέσα της που, μετά από χρόνια μπεζ, clean και «σωστού»… επιτέλους ξαναχορεύει!
Γιατί το less μπορεί πράγματι να είναι more. Αλλά το more έχει πολύ περισσότερη πλάκα.
