Άρθρο: Πηνελόπη Βασιλούνη (αρθρογράφος)
Υπάρχουν ειδήσεις που τις διαβάζεις και τις ξεχνάς σε πέντε λεπτά…
…και υπάρχουν κι εκείνες που σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο, να κοιτάξεις το κενό και να σκεφτείς: «Μισό λεπτό… στα 27 της είναι δήμαρχος;»
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, οι περισσότεροι στα 27 προσπαθούσαμε ακόμα να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλουμε να κάνουμε με τη ζωή μας.
Αλλάζαμε δουλειές, αλλάζαμε σχέσεις, αλλάζαμε στόχους, αλλάζαμε γνώμη κάθε τρεις μήνες.
…Και αρκετοί από εμάς είχαμε ήδη φτάσει στο σημείο να λέμε: «Να τα παρατήσω όλα και να ανοίξω ένα καφέ σε νησί;»
Κάπου στον κόσμο υπήρχε μια 27χρονη που αποφάσιζε να διεκδικήσει τη διοίκηση μιας ολόκληρης πόλης.
Η 27χρονη Σοκό Καβάτα εξελέγη δήμαρχος της Άσιγια, μιας από τις πιο γνωστές και εύπορες πόλεις της Ιαπωνίας, γράφοντας ιστορία ως η νεότερη δήμαρχος που έχει εκλεγεί ποτέ στη χώρα.
Κάπου εδώ οι μισοί αναγνώστες σταμάτησαν να διαβάζουν για να υπολογίσουν τι ακριβώς έκαναν οι ίδιοι στα 27 τους.
Όσο εντυπωσιακό κι αν ακούγεται αυτό, δεν είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πώς έγινε δήμαρχος στα 27 της. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί οι περισσότεροι θεωρούμε ότι στα 27 είσαι ακόμα πολύ μικρός για κάτι τόσο μεγάλο.
Δεν είναι η ηλικία της που εντυπωσιάζει, είναι η απόφαση. Γιατί η ηλικία είναι ένας αριθμός. Η απόφαση είναι το δύσκολο κομμάτι. Είναι εύκολο να πεις: «Δεν είμαι έτοιμος ακόμα.» «Θα το κάνω αργότερα.» «Ας αποκτήσω πρώτα περισσότερη εμπειρία.»
Η αλήθεια όμως είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν τη μισή τους ζωή περιμένοντας να νιώσουν έτοιμοι. Και την άλλη μισή αναρωτιούνται γιατί δεν ξεκίνησαν νωρίτερα.
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Οι περισσότεροι στα 27 δεν νιώθαμε έτοιμοι να διοικήσουμε μια πόλη. Κάποιοι δεν νιώθαμε έτοιμοι ούτε να επιλέξουμε πρόγραμμα κινητής χωρίς να πάρουμε τη μαμά μας τηλέφωνο.
Γι’ αυτό και τέτοιες ιστορίες μας εντυπωσιάζουν.
Όχι επειδή μας φαίνονται εξωπραγματικές. Αλλά επειδή μας υπενθυμίζουν πόσο συχνά υποτιμούμε τον εαυτό μας.
Ίσως γι’ αυτό τέτοιες ιστορίες τραβούν τόσο πολύ την προσοχή μας.
Όχι επειδή ζηλεύουμε, αλλά επειδή μας ξεβολεύουν. Μας θυμίζουν όλα εκείνα τα πράγματα που αφήσαμε για “αργότερα”.
Τη δουλειά που θέλαμε να ξεκινήσουμε. Την ιδέα που είχαμε στο μυαλό μας χρόνια. Το βήμα που φοβηθήκαμε να κάνουμε. Την ευκαιρία που αφήσαμε να περάσει γιατί περιμέναμε την τέλεια στιγμή
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Η τέλεια στιγμή δεν εμφανίστηκε ποτέ σε κανέναν. Ούτε για την πρώτη δουλειά, ούτε για τον γάμο, ούτε για ένα παιδί, ούτε για μια επιχείρηση, ούτε για τη διοίκηση μιας πόλης.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που πέτυχαν κάτι μεγάλο δεν ξεκίνησαν επειδή ένιωθαν έτοιμοι. Ξεκίνησαν επειδή αποφάσισαν να δοκιμάσουν και βρήκαν τον τρόπο στην πορεία.
Ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον μάθημα αυτής της ιστορίας. Όχι ότι μια 27χρονη έγινε δήμαρχος, αλλά ότι μια 27χρονη δεν περίμενε να γίνει 37 για να πιστέψει ότι μπορεί.
Στα 27 της έγινε δήμαρχος…
…Και όχι, το νόημα δεν είναι ότι όλοι πρέπει να γίνουμε δήμαρχοι. Το νόημα είναι ότι ίσως έχουμε περάσει πάρα πολύ χρόνο περιμένοντας να νιώσουμε έτοιμοι για πράγματα που θα μάθουμε μόνο αν τολμήσουμε.
Γιατί τελικά η ζωή δεν χωρίζεται σε αυτούς που φοβήθηκαν και σε αυτούς που δεν φοβήθηκαν ποτέ.
Χωρίζεται σε αυτούς που ξεκίνησαν παρ’ όλο που φοβόντουσαν…
…Και σε αυτούς που ακόμα περιμένουν την κατάλληλη στιγμή.
