Άρθρο: Πηνελόπη Βασιλούνη (αρθρογράφος)
Το Πάσχα δεν ξεκινάει με την Ανάσταση. Ξεκινάει από την κουζίνα.
Από εκείνο το πρώτο «κάτι ψήνεται» που πιάνει τη μύτη σου και δεν φεύγει ποτέ. Από το ταψί που ανοίγει και βγαίνει ατμός γεμάτος βούτυρο, μαστίχα και παιδικά χρόνια.
Κάπου εκεί καταλαβαίνεις, δεν είναι απλά κουλουράκια. Το κουλουράκι δεν είναι κουλουράκι, ειναι η γιαγιά σου.
Είναι εκείνο το “έλα να δοκιμάσεις” πριν καν κρυώσουν.
Είναι το «μην τα φας όλα τώρα» που φυσικά δεν άκουγες ποτέ. Χόνια μετά, πας να φτιάξεις τα ίδια… και λες, “Κάτι λείπει.” Δεν λείπει η συνταγή, λείπει το χέρι.
Το τσουρέκι είναι αγκαλιά, δεν υπάρχει πιο περίεργο πράγμα από το να τρως ένα κομμάτι τσουρέκι και να σου έρχεται στο μυαλό άνθρωπος. Όχι εικόνα, Όχι φωνή. Άνθρωπος!
Η υφή, η μυρωδιά. Εκείνη η μαστίχα που δεν ήξερες καν τι είναι μικρός… αλλά τώρα τη νιώθεις σαν κάτι οικείο. Σαν αγκαλιά που δεν εξηγείται.
Τα αυγά δεν βάφονται απλά, βάφονται κάθε χρόνο… με τους ίδιους ανθρώπους. Ακόμα κι αν δεν είναι εκεί. Είναι στο «πρόσεχε μη σπάσουν», στο «βάλε ξύδι για να πιάσει το χρώμα», στο «αυτό είναι το δικό μου, μην το ακουμπήσεις». Και κάθε φορά που τα βάζεις να βράσουν… κάποιος είναι ήδη εκεί μαζί σου.
Το πιο περίεργο πράγμα στο Πάσχα, δεν είναι τα έθιμα, δεν είναι το τραπέζι, δεν είναι καν η στιγμή. Είναι ότι κάποιες μυρωδιές… κουβαλάνε ανθρώπους, αυτό δεν στο είπε ποτέ κανείς Το καταλαβαίνεις μόνος σου. Κάποια στιγμή, τυχαία! Μέσα σε ένα φούρνο που μόλις άνοιξες.
Ξαφνικά… είσαι εσύ και έρχεται εκείνη η μέρα που κάποιος μικρότερος δοκιμάζει κάτι που έφτιαξες εσύ. Και σου λέει: “Μυρίζει σαν Πάσχα.” παγώνεις για λίγο και συνειδητοποιείς, ότι κάπως έτσι γίνεται. Αθόρυβα, από χέρι σε χέρι, από μυρωδιά σε μυρωδιά.
Το Πάσχα δεν είναι αυτό που νομίζεις, δεν είναι μόνο το τραπέζι, ούτε μόνο η παράδοση. Είναι όλοι αυτοί που πέρασαν από την κουζίνα πριν από εσένα. Και έμειναν. Σε ένα κουλουράκι, σε ένα τσουρέκι, σε ένα κόκκινο αυγό.
Το πιο γοητευτικό από όλα στο Πάσχα είναι πως μεγαλώνοντας βλέπεις πώς όλοι αυτοί που έφυγαν, δεν χάνονται. Απλά… αλλάζουν μορφή και κάθε Πάσχα επιστρέφουν, αθόρυβα.
Με άρωμα βουτύρου και μαστίχας.
ΚΑΛΌ ΠΆΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΑΝΆΣΤΑΣΗ
