Άρθρο: Πηνελόπη Βασιλούνη (αρθρογράφος)
Κάπου στα late 90s και early 00s, ένα αθώο φαινομενικά παγωτό μπήκε στις ζωές μας. Το θυμάσαι, δεν γίνεται να μην το θυμάσαι.
Φράουλα, σοκολάτα… και σχήμα πατούσας.
Ένα παγωτό που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Όχι απλά στη γεύση, αλλά κυρίως στην… αισθητική του. Γιατί κάπου εκεί, ανάμεσα σε ένα παιδικό καλοκαίρι και ένα λιωμένο παγωτό στο χέρι, ξεκίνησε κάτι που κανείς δεν είχε προβλέψει.
Κανείς τότε δεν ήξερε… Κανείς δεν υποψιαζόταν.
Υπάρχουν παιδικές αναμνήσεις που σε ζεσταίνουν και υπάρχουν και κάποιες… που σε κάνουν να σκέφτεσαι “Ρε φίλε… αυτό ήταν κανονικό τότε;” Κάπου εκεί μπαίνει στη συζήτηση… Το παγωτό “πατούσα”.
Η στιγμή που όλα πήγαν λάθος.
Περίπτερο, 40 βαθμοί και εσύ μπροστά στο ψυγείο σαν να παίρνεις απόφαση ζωής. “Πατούσα ή ξυλάκι ”…
…Και την πήρες! Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καμία υποψία ότι εκείνη τη στιγμη μόλις έκανες commit. Γιατί δεν ήταν απλά ένα παγωτό. Ήταν μια πατούσα. Για το Θεό! Πατούσα! Και εσύ την απολάμβανες, δημόσια, με ήλιο, με φίλους, με απόλυτη αθωότητα. Ή έτσι νόμιζες!
Ο εγκέφαλος δεν ξεχνάει απλά περιμένει, ο εγκέφαλος δεν κάνει θόρυβο, δεν σου εξηγεί, δεν σε προειδοποιεί.
Απλά γράφει.
Παγωτό = απόλαυση
Καλοκαίρι = ευτυχία
Πατούσα = παγωτό
Και κάπου εκεί… μπαίνει το bug.
Και μένει. Για πάντα!
Ο συνειρμός που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί.
Όμως έρχεται εκείνη η στιγμή, χρόνια μετά, που όλα δένουν, με τον λάθος τρόπο.
Πατούσα… Πατουσάκιας…
Εκεί το σύστημα κρασάρει.
No undo, No explanation. Μόνο ένα εσωτερικό: “Μήπως…;” να πλανάται. Αμέσως μετά με ύφος απόγνωσης ζωγραφισμένο στο πρόσωπο σου “Όχι ρε φίλε, αποκλείεται.”
Spoiler: δεν υπάρχει το αποκλείεται!
Ουσιαστικά πρόκειται για το μεγαλύτερο κοινωνικό πείραμα που δεν σχολιάστηκε ποτέ. Κανείς δεν σταμάτησε ποτέ ένα παιδί και να πει “Μήπως να μην δίνουμε σε 8χρονα παγωτά σε σχήμα πατούσας;” ΚΑΝΕΙΣ. Οι γονείς το αγόραζαν, τα περίπτερα το πρότειναν, η κοινωνία… το κανονικοποίησε.
Μικρά παιδιά, καλοκαίρι, ήλιος και όλοι να γλείφουν πατούσες παγωτού. Όλα ήταν οκ ή έτσι νομίζαμε.
Freud, αν μας βλέπεις συγνώμη! Αν ο Freud έβλεπε αυτό το πράγμα, θα είχε κάνει reboot καριέρας. Δεν είναι θεωρία αυτό, είναι κοινή εμπειρία. Σιωπηλή. Περίεργη. Καπως… ύποπτη.
Μετά ήρθε η ενηλικίωση ή αλλιώς η πραγματικότητα. Μεγαλώνεις, αφήνεις πίσω τα παγωτά. Τα καλοκαίρια. Την ανεμελιά, αλλά κάποια πράγματα δεν σε αφήνουν ποτέ.
Έτσι μια μέρα, χωρίς λόγο, χωρίς trigger, χωρίς warning, έρχεται ο συνειρμός. Σταματάνε τα πάντα για ένα δευτερόλεπτο, καταλαβαίνεις, “Ρε φίλε… από εκεί ξεκίνησε;” δεν σου αρέσει καθόλου η απάντηση.
Το πιο τρομακτικό απ’ όλα αλλά με μια υποψία ανακούφισης βέβαια δεν ήσουν μόνος. Όλοι το φάγαμε. Όλοι το απολαύσαμε. Όλοι κάναμε ότι ήταν φυσιολογικό.
Τώρα… Όλοι κάνουμε ότι δεν θυμόμαστε, το μεγαλύτερο ψέμα της παιδικής μας ηλικίας. Μας είπαν ότι ήταν απλά ένα παγωτό. Δεν ήταν! Ήταν μια εμπειρία, ένα imprint, ένα μικρό glitch στο σύστημα και όλοι το κουβαλάμε. Μας ορίζει σαν κοινό μυστικό.
Την επόμενη φορά που θα δεις παγωτό “πατούσα” δεν θα πεις τίποτα, θα το κοιτάξεις, θα παγώσεις για μισό δευτερόλεπτο, θα χαμογελάσεις πονηρά και θα προχωρήσεις. Σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα, μέσα σου όμως ξέρεις πολύ καλά τι έγινε και που οδήγησε.
