Άρθρο: Πηνελόπη Βασιλούνη (αρθρογράφος)
Να πούμε κάτι; Η Ελλάδα φέτος δεν ήταν ποτέ “μία συμμετοχή που απλά υπάρχει”. Ο Ακύλας από τον εθνικό τελικό ακόμα είχε καταφέρει το πιο σημαντικό πράγμα στη Eurovision: να κάνει τον κόσμο να μιλάει. Και αυτό συνήθως είναι καλό σημάδι. Γιατί οι αδιάφορες συμμετοχές δεν δημιουργούν συζήτηση. Οι επικίνδυνες δημιουργούν.
Μετά ήρθαν οι πρόβες… και ξαφνικά άρχισε να δένει όλο το πράγμα πολύ πιο δυνατά απ’ όσο περίμεναν αρκετοί.
Οι κάμερες φέτος δουλεύουν υπερωρία. Το πρώτο πράγμα που μου έμεινε από όσα έχουν διαρρεύσει από τις πρόβες δεν ήταν ούτε το outfit ούτε τα φώτα. Ήταν τα πλάνα!
Υπάρχει ένα σημείο που η κάμερα κινείται κυκλικά γύρω από τους καθρέφτες και για λίγα δευτερόλεπτα η σκηνή μοιάζει τεράστια, σχεδόν σαν να ανοίγει ξαφνικά μπροστά σου. Αυτό είναι το είδος πλάνου που στη Eurovision μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά. Είναι εκείνη η στιγμή που ο άλλος στον καναπέ δεν σκέφτεται “ωραίο τραγούδι”. Σκέφτεται: “ώπα τι είδα τώρα;” Εκεί αρχίζουν τα replay στο Twitter και τα stories στο Instagram.
Η Ελλάδα φέτος πάει περισσότερο σε ατμόσφαιρα παρά σε “πανικό να γίνει viral” Και honestly; ΕΥΤΥΧΩΣ.
Από τις πρόβες φαίνεται ότι υπάρχει συγκεκριμένη αισθητική. Σκούρα χρώματα. Μπλε φωτισμοί. Πιο κινηματογραφικό στήσιμο. Πλάνα που μοιάζουν βγαλμένα από μουσικό βίντεο και όχι από “Eurovision χαμός με LED και καπνούς”. Αυτό τελικά κάνει την εμφάνιση να ξεχωρίζει πολύ περισσότερο. Αντί να φωνάζει “κοιτάξτε με”, σε τραβάει μόνο του να κοιτάξεις.
Υπάρχει μία στιγμή στη μέση του τραγουδιού που ήδη μυρίζει “ χαμό” Από όσα έχουν φανεί στις πρόβες, κάπου στη μέση αλλάζει όλη η ένταση του act.
Τα φώτα πέφτουν απότομα, τα πλάνα γίνονται πιο γρήγορα και ξαφνικά η σκηνή αποκτά τελείως άλλη ενέργεια, είναι ακριβώς εκείνο το σημείο που λες: “οκ τώρα μπήκαμε κανονικά στο act.”
Ειλικρινά, είναι από αυτές τις στιγμές που αν βγουν σωστά στο live, μπορούν να κάνουν όλο το timeline να γράφει ταυτόχρονα: “ ΤΙ ΕΒΓΑΛΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ”
Το πιο σημαντικό; Δεν μοιάζει καθόλου στημένο. Αυτό είναι που προσωπικά με κέρδισε περισσότερο από τις πρόβες. Δεν φαίνεται σαν εμφάνιση που χτίστηκε με λογική: “παιδιά τι γίνεται viral φέτος;” Φαίνεται ότι υπάρχει κανονική ιδέα πίσω από όλο αυτό. Ξέρουν τι εικόνα θέλουν να βγάλουν. Τι ατμόσφαιρα θέλουν να περάσουν. Πού πρέπει να κορυφωθεί η εμφάνιση.
Ο κόσμος μπορεί να μην ξέρει τεχνικά γιατί του αρέσει κάτι, αλλά καταλαβαίνει πότε βλέπει κάτι προσεγμένο.
Οι πρόβες έβαλαν φωτιά στη συζήτηση. Γιατί ενώ το τραγούδι είχε ήδη δημιουργήσει κουβέντα από τον εθνικό τελικό, τώρα άρχισε να φαίνεται και το τηλεοπτικό κομμάτι. Και κάπου εκεί ξεκίνησε το γνωστό Eurovision φαινόμενο:
“μήπως η Ελλάδα είναι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζαμε;”
“γιατί αυτό δείχνει τόσο ωραίο στην κάμερα;”
“κάτσε γιατί εδώ έχει πέσει δουλειά.”
Και μεταξύ μας; Αυτές είναι πάντα οι συμμετοχές που φοβάσαι περισσότερο. Όχι οι “σίγουρες”. Οι άλλες. Αυτές που μία καλή πρόβα αρκεί για να αλλάξει όλο το κλίμα μέσα σε δύο μέρες.
Σήμερα πάντως θα κριθούν όλα. Γιατί άλλο rehearsal clip και άλλο live Eurovision. Άλλος παλμός. Άλλο άγχος. Άλλη ενέργεια.
Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι: Θα γράψουν τα πλάνα το ίδιο καλά live; Θα περάσει η ατμόσφαιρα στην τηλεόραση; Και κυρίως… θα βγει εκείνη η μία στιγμή που κάνει τον κόσμο να σηκώσει το κινητό και να ψηφίσει;
Καλη επιτυχία Ακύλα, Καλή επιτυχία FERTO
