Άρθρο: Πηνελόπη Βασιλούνη (αρθρογράφος)
Video: Ερμιόνη Κουμαριώτη (δημοσιογράφος)
Υπάρχουν καλλιτέχνες που φεύγουν και αφήνουν πίσω τους τραγούδια και υπάρχουν εκείνοι που, όταν φεύγουν, συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι είχαν αφήσει κομμάτια τους παντού.
Σε νύχτες. Σε χωρισμούς. Σε έρωτες που δεν πήγαν καλά. Σε αυτοκίνητα με τη μουσική στο τέρμα. Σε εκείνο το «ένα τελευταίο και φύγαμε» που ποτέ δεν ήταν τελευταίο.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας από αυτούς. Σήμερα, Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, η Νίκαια γέμισε για να του πει το τελευταίο αντίο.
Από νωρίς, χιλιάδες άνθρωποι κατέφθαναν στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας. Άνθρωποι της γειτονιάς, θαυμαστές, φίλοι, συνεργάτες, καλλιτέχνες. Άνθρωποι που τον γνώριζαν προσωπικά και χιλιάδες άλλοι που δεν τον είχαν συναντήσει ποτέ, αλλά είχαν ζήσει μαζί του δεκάδες νύχτες μέσα από ένα τραγούδι.
Την εικόνα του πλήθους που είχε κατακλύσει την παλιά του γειτονιά κατέγραψαν, μεταξύ άλλων, το «CNN Greece» και η «Athens Voice» Γιατί μπορεί για ολόκληρη την Ελλάδα να ήταν ο «Μαζώ». Για τη Νίκαια ήταν και κάτι άλλο. Ήταν ο Γιώργος από τη γειτονιά.
Σήμερα η γειτονιά ήταν εκεί. Όλοι εκεί. Αλλά σήμερα τα ονόματα είχαν μικρότερη σημασία
Ο καλλιτεχνικός κόσμος έδωσε μαζικά το «παρών». Η Πάολα, ο Νίκος Οικονομόπουλος, ο Νίκος Βέρτης, ο Θάνος Πετρέλης, η Νατάσα Θεοδωρίδου, ο Νίκος Κουρκούλης, η Έλενα Παπαρίζου, ο Χρήστος Μάστορας, ο Πάνος Μουζουράκης, ο Νίκος Βουρλιώτης – Nivo, ο Γιώργος Καπουτζίδης, ο Γιώργος Λιανός, η Μαρία Μπεκατώρου, ο Νίκος Κοκλώνης, ο Ηλίας Ψινάκης, ο Μάρκος Σεφερλής, ο Πέτρος Ίμβριος, ο Ηλίας Βρεττός, ο Νίκος Γκάνος, η Ραλλία Χρηστίδου και πολλοί ακόμη άνθρωποι από τη μουσική, την τηλεόραση και το θέατρο βρέθηκαν στην Αγία Τριάδα.
Τις παρουσίες και τις αφίξεις κατέγραψαν αναλυτικά το «CNN Greece» και το «The TOC» Μόνο που σήμερα τα ονόματα είχαν μικρότερη σημασία. Δεν υπήρχε πρεμιέρα. Δεν υπήρχε backstage. Δεν υπήρχε κόκκινο χαλί. Υπήρχαν αγκαλιές, σκυμμένα κεφάλια και μάτια που δεν μπορούσαν να κρύψουν το πένθος.
Πρόσωπα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε κάτω από προβολείς, αυτή τη φορά στέκονταν το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς να χρειάζονται ούτε φώτα ούτε μικρόφωνα.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που ακόμη και οι άνθρωποι που έχουν μάθει να εκτίθενται μπροστά σε χιλιάδες κόσμο δεν έχουν τίποτα να «παίξουν». Έχουν μόνο να πενθήσουν.
«Έχω λίγο ενοχές μέσα μου» Και μετά ήρθαν μερικές λέξεις του Νίκου Οικονομόπουλου. Μία πραγματική στιγμή από τη σημερινή ημέρα που δεν χρειάζεται καμία δημοσιογραφική υπερβολή για να γίνει δυνατή. Ο τραγουδιστής αποκάλυψε ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης τον καλούσε επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα και ότι τελικά δεν έμαθε τι ήθελε να του πει.
«Έχω λίγο ενοχές μέσα μου», είπε, όπως καταγράφηκε από τον «ANT1» και την «Athens Voice»
…Και ξαφνικά πίσω από τον διάσημο τραγουδιστή υπήρχε απλώς ένας άνθρωπος που σκεφτόταν αυτό που έχουμε σκεφτεί τόσοι μετά από μια απώλεια: Να είχα σηκώσει εκείνο το τηλέφωνο. Να είχα ρωτήσει λίγο περισσότερο. Να είχα καταλάβει τι ήθελε να μου πει και το «να είχα» είναι ίσως μία από τις πιο βαριές φράσεις που αφήνει πίσω της μια απώλεια.
Ξαφνικά, ένα ζεϊμπέκικο. Έξω από την Αγία Τριάδα ακούστηκαν τα τραγούδια του. Καποιοι χόρεψαν ζεϊμπέκικο στη μνήμη του…
Μέσα στη θλίψη, ένα τελευταίο ζεϊμπέκικο. Σαν να αρνήθηκε για λίγο ο κόσμος να τον αποχαιρετήσει μόνο με σιωπή. Γιατί πώς αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που πέρασε περισσότερα από τριάντα χρόνια κάνοντάς σε να τραγουδάς; Με τραγούδι. Και πώς αποχαιρετάς τον Μαζωνάκη; Ίσως με ένα τελευταίο ζεϊμπέκικο. Μόνο που αυτή τη φορά εκείνος δεν ήταν πάνω στην πίστα.
Η πιο δύσκολη εικόνα δεν είχε διάσημους. Πίσω από τις κάμερες και τα γνωστά πρόσωπα, υπήρχε η οικογένειά του. Οι γονείς του βρέθηκαν στην Αγία Τριάδα για να αποχαιρετήσουν τον γιο τους, σε εικόνες βαθιάς συγκίνησης και εκεί καταρρέουν όλα τα υπόλοιπα.
Δεν υπάρχει ο Μαζωνάκης. Δεν υπάρχουν πίστες, επιτυχίες, εξώφυλλα, εκκεντρικά κοστούμια, φώτα και χειροκροτήματα. Υπάρχει ένας γιος. Ένας αδελφός. Ο Γιώργος τους. Εκεί, για λίγα λεπτά, όλα τα υπόλοιπα έμοιαζαν ασήμαντα.
Γιατί η Ελλάδα αποχαιρετούσε τον Μαζωνάκη. Εκείνοι αποχαιρετούσαν τον Γιώργο τους.
Η Νίκαια όμως τον αποχαιρετούσε από χθες. Γιατί η σημερινή ιστορία είχε αρχίσει να γράφεται ήδη από την Κυριακή. Από νωρίς το απόγευμα, πλήθος κόσμου είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται στην Αγία Τριάδα, στην παλιά γειτονιά του τραγουδιστή.
…Και δεν ήταν μόνο άνθρωποι από την Αθήνα. Θαυμαστές έφτασαν ακόμη και με ναυλωμένα πούλμαν προκειμένου να βρεθούν στη Νίκαια και να του πουν το δικό τους αντίο…
Το λαϊκό προσκύνημα έγινε κάτι περισσότερο. Έγινε ξενύχτι. Κάποιοι πέρασαν, άφησαν ένα λουλούδι και έφυγαν, άλλοι έμειναν, μέχρι αργά. Μέχρι τα ξημερώματα.
Στη λαϊκή αγρυπνία βρέθηκαν επίσης καλλιτέχνες και άνθρωποι της τηλεόρασης, μεταξύ των οποίων η Άννα Βίσση, η Άντζελα Δημητρίου, η Έλλη Κοκκίνου, ο Λάκης Λαζόπουλος και η Φαίη Σκορδά, όπως καταγράφεται στο ρεπορτάζ του «Ποντικιού»
Κάπως έτσι η παλιά του γειτονιά έκανε αυτό που κάνουν οι γειτονιές όταν χάνουν έναν δικό τους άνθρωπο. Τον ξενύχτησε. Δεν έκλαιγαν μόνο τον Μαζωνάκη , ίσως εδώ βρίσκεται όλη η ιστορία αυτών των δύο ημερών.
Γιατί δεν εξηγούνται διαφορετικά οι χιλιάδες άνθρωποι. Δεν εξηγούνται τα πούλμαν. Δεν εξηγείται μια ολόκληρη νύχτα έξω από μια εκκλησία. Δεν εξηγούνται άνθρωποι που κλαίνε για κάποιον που δεν γνώρισαν ποτέ. Ή μήπως εξηγούνται;
Γιατί μπορεί να μην τον είχαν γνωρίσει, αλλά τον είχαν βάλει στη ζωή τους, στα σπίτια τους, στα αυτοκίνητά τους, στους έρωτές τους, στους χωρισμούς τους, στις τρεις το πρωί, όταν τα πράγματα φαίνονται πάντα λίγο πιο δύσκολα.
Ο Μαζωνάκης τραγούδησε πολλές φορές αυτά που οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να πουν ούτε στον εαυτό τους. Και γι’ αυτό σήμερα ίσως δεν έκλαιγαν μόνο εκείνον. Έκλαιγαν και λίγο από τη δική τους ζωή που είχε τη φωνή του από πίσω.
Η εξόδιος ακολουθία ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις δύο το μεσημέρι. Οι κάμερες θα κλείσουν. Ο κόσμος θα επιστρέψει σπίτι του. Η Νίκαια θα επιστρέψει στους κανονικούς της ρυθμούς.
Σήμερα κηδεύτηκε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Ο «Μαζώ», όμως, είναι πολύ πιο δύσκολο να φύγει. Γιατί απόψε κάπου θα παίξει ένα τραγούδι του. Κάποιος θα ανεβάσει την ένταση. Κάποιος θα πει «αυτό ήταν το δικό μου». Κάποιος θα θυμηθεί έναν έρωτα, μια εποχή, μια νύχτα.
…Και τότε θα καταλάβουμε γιατί μια ολόκληρη γειτονιά δεν πήγε απλώς να προσκυνήσει. Πήγε να ξενυχτήσει το δικό της παιδί.
