Άρθρο: Λαμπριάννα Μιμιγιάννη (αρθρογράφος)
Κάνοντας μια αναδρομή στον χρόνο είναι φανερό το πόσο έχει επηρεάσει η κοινότητα της ΛΟΑΤΚΙ+ τον χώρο της μόδας και το αντίστοιχο.
Στην νεότερη ιστορία η ενδυμασία λειτούργησε ως πολιτική δήλωση, εργαλείο έκφρασης και μέσω αυτοέκφρασης.
Ξεκινώντας λοιπόν με τις αρχές του 20ου, η δεκαετία του 1910 ξεκίνησε μια σταδιακή απομάκρυνση από τους αυστηρούς βικτοριανούς ενδυματολογικούς κώδικες.
Αργότερα, στην δεκαετία του ‘20 έγινε δημοφιλές το «αγορίστικο» στυλ που περιλάμβανε επίπεδο στήθος, φορέματα με χαμηλή μέση και κοντοκουρεμένα, χτενισμένα και προς τα πίσω μαλλιά (Eton crop). Στα παρισινά καμπαρέ, όπως το Le Monocle, οι queer γυναίκες προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, φορώντας ολοκληρωμένα ανδρικά κοστούμια και παντελόνια.
Τέλος, την περίοδο του ‘30 βλέπουμε την εμφάνιση του ανδρογύνου στυλ. Το στυλ αυτό αποτελείται από tailored suits, ένα κομμάτι που έως τότε φορούσαν μόνο οι άντρες, καθώς και κοντά κουρέματα και μινιμαλιστικό μακιγιάζ. Μέσω αυτού του κινήματος οι γυναίκες της εποχής πολεμούσαν εναντίων των παραδοσιακών στερεοτύπων, όπως και υπέρ της σεξουαλικής τους ελευθερίας. Εμπνευσμένη από τα προαναφερόμενα η Coco Chanel δημιούργησε την δίκη της collection, φέρνοντας στο φως το «Lesbian Chic”. Ένα ακόμη στοιχείο που δήλωνε έμμεσα την σεξουαλικότητα των γυναικών εκείνη την περίοδο ήταν τα γνωστά monocle της εποχής εκείνης.
Συνεχίζοντας με τα μέσα του αιώνα (1940-1960) βλέπουμε μια μεταπολεμική περίοδο, καθώς μόλις είχε προηγηθεί ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Η κοινωνίες προσπαθούσαν να γυρίσουν στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις και να επαναφέρουν πίσω την παραδοσιακή καθημερινότητα.
Η μόδα της περιόδου εκείνης επιθυμούσε να «φέρει πίσω» την θηλυκότητα στις γυναίκες.
Ένα σημαντικό παράδειγμα ήταν η collection “New Look” του Christian Dior το 1947.
Πολλές λεσβίες αρνήθηκαν να υιοθετήσουν αυτή τη νέα μόδα. Συνέχισαν να φορούν προπολεμικά σακάκια, παντελόνια και flat παπούτσια (όπως loafers), μετατρέποντας το απλό, πρακτικό ντύσιμο σε μια ξεκάθαρη πολιτική και δήλωση ταυτότητας μέσα στην κοινότητά τους.
Για τους queer άντρες, τα χρόνια αυτά φάνταζαν τρομερά επικίνδυνα λόγω των στρατιωτικών διώξεων και της κοινωνικής κατακραυγής.
Για αυτόν τον λόγο, χρησιμοποιούσαν συγκεκριμένους κώδικες μέσω των ρούχων τους, ώστε να μπορέσουν να είναι είναι «αόρατοι» προς τους ετερόφυλους άντρες.
Τα καστόρινα παπούτσια, ειδικά σε αποχρώσεις του καφέ ή του μπλε, θεωρούνταν για πολλά χρόνια ένας διακριτικός κώδικας μεταξύ των gay ανδρών στις μεγάλες πόλεις.
Ακόμη, μια από τις βασικότερες ιστορίες στιγμές στην μόδα είναι η εμφάνιση του στυλ camp. Μετέτρεπε το κοινωνικό περιθώριο σε ενδυνάμωση. Η queer κοινότητα πήρε τη σοβαροφάνεια της κοινωνίας και τη μετέτρεψε σε μια απελευθερωτική παρωδία. Τίποτα δεν είναι φυσικό στο camp. Τα πάντα είναι κατασκευασμένα, λαμπερά και δραματικά.
Το camp θολώνει τις γραμμές μεταξύ ανδρικού και γυναικείου.
Αργότερα μέσω αυτού, γεννιέται το drag.
Το drag στυλ της δεκαετίας του 1960 χαρακτηρίστηκε από τη δημιουργική σύνθεση της mainstream “Mod” και “Space Age” μόδας με τη θεατρική υπερβολή, λειτουργώντας ως μέσο ορατότητας και αντίστασης.
Αντιμετωπίζει τα ρούχα ως μια μορφή θεάτρου, ακτιβισμού και προφανώς μόδας.
Τέλος, στο κλείσιμο του 20ου αιώνα (1970-1990).
Την δεκαετία του ‘70 βλέπουμε το “Castro Clone”. Στα γκέι προάστια, οι γκέι άνδρες δημιούργησαν το “Clone Look”, το οποίο αποτελούσαν από στενά τζιν, καρό πουκάμισα, δερμάτινα τζάκετ, μουστάκια και μπότες εργασίας. Ήταν μια σκόπιμη οικειοποίηση της υπερ-αρρενωπής εργατικής τάξης, ανατρέποντας το στερεότυπο του «θηλυπρεπούς» γκέι άνδρα.
Επιπλέον, το Hanky Code: σύστημα κωδικοποίησης με πολύχρωμα μαντήλια στις πίσω τσέπες των τζιν, το οποίο επέτρεπε στα queer άτομα να επικοινωνούν διακριτικά τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις σε δημόσιους χώρους.
Το 1980, T-shirt έγινε όπλο.
Το εμβληματικό μαύρο μπλουζάκι με το ροζ τρίγωνο (αναποδογυρισμένο το σύμβολο των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης) και το σύνθημα “SILENCE = DEATH” έγινε το απόλυτο σύμβολο της queer αντίστασης.
Επιπρόσθετα, το ‘80 ήταν η χρυσή εποχή του voguing.
Συνεχίζοντας, το 1990 εμφανίζεται το grunge fashion, το οποίο πηγαίνει κόντρα στον καπιταλισμό που έσφυζε εκείνη την περίοδο. Κλείνοντας, είναι σημαντικό να αναφέρουμε το The New York Club Kids. Με αρχηγό τον Michael Alig, αυτή η underground ομάδα της Νέας Υόρκης μετέτρεψε τη μόδα σε σουρεαλιστική τέχνη. Φόραγαν χειροποίητα, εξωφρενικά ρούχα, μάσκες, πλαστικά υλικά και cyber-punk αξεσουάρ, επηρεάζοντας βαθιά τη rave κουλτούρα των ’90s.
Κάνοντας ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, σίγουρα φανερώνεται η επιρροή της κοινότητας στον χώρο της μόδας.
Οι περισσότεροι γνωστοί οίκοι έχουν ιδρυτές queer άτομα (Balenziaga, YSL, Christian Dior, Jean Paul Gaultier και Gianni Versace).
…Και στην σύγχρονη ιστορία μπορούμε να δούμε άτομα όπως ο Janathan Anderson(καλλιτεχνικός διευθυντής της Loewe) Matthew Blazy (Bottega Veneta), Telfar Clemens (non-binary σχεδιαστής).
Η μόδα δεν παύει να ανανεώνεται και να χρησιμοποιείται ως μέσο επανάστασης.
Η LGBTQ+ κοινότητα αποτελείτε από παρά πολύ δημιουργικά άτομα που είναι έτοιμα να αλλάξουν το κόσμο.
…Και πραγματικά από το μαγκαζίνο μας σας ευχόμαστε να συνεχίσετε να εμπλουτίζετε αυτόν τον χώρο και να ταρακουνάτε την κοινωνία.
