Συνέντευξη: Κρις Ζολώτας (δημοσιογράφος, artandyou.gr team)
Φωτογραφίες: Προσωπικό αρχείο Λήδας Σπυροπούλου
Η Λήδα είναι μια κοπέλα που ξεκίνησε να ασχολείται ενεργά με το μοντελινγκ εδώ και κάποια χρόνια. Κάπως έτσι την γνώρισα και εγώ, μέσα από το μοντελινγκ… Πραγματικά είναι πολλά μα πάρα πολλά αυτά που θέλω να πω για την Λήδα Σπυροπούλου μιας και της έχω ιδιαίτερη αδυναμία επειδή είναι ένα παιδί που ξέρει να σέβεται και να εκτιμά. Αλλά αν κάτσω να γράψω όλα αυτά που θέλω, δεν θα διαβάσετε μια συνέντευξη αλλά ένα βιβλίο…
Όμως πως μπορεί κάποιος να περιγράψει τα πάντα χωρίς να πει τίποτα; Με μία φράση και η φράση μου για την Λήδα είναι: Ένας άνθρωπος που δεν κάνει εκπτώσεις στα θέλω του και τις αξίες του…
Καλησπέρα Λήδα.
Καλησπέρα, Κρις, ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Γνωρίζοντας το υπερβολικό του φόρτου εργασίας που έχεις, να σε ευχαριστήσω πολύ για τον χρόνο που μας παραχωρείς για την πραγμάτωση αυτής της συνέντευξης…Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή…Είσαι η Λήδα Σπυροπούλου και αυτό το διάστημα ασχολείσαι με…;
Με τιμά το ενδιαφέρον σας. Οι δύο κυρίες ασχολίες μου αυτή την περίοδο επικεντρώνονται στο επαγγελματικό και το ακαδημαϊκό πεδίο: Έχω σπουδάσει και εργάζομαι ως φαρμακοποιός εδώ́ και 3 έτη, αναλαμβάνοντας από τον Ιούλιο επικεφαλής του φαρμακείου που έως πρότινος ανήκε στον πατέρα μου. Παράλληλα, έδωσα ξανά πανελλαδικές εξετάσεις τον Ιούνιο και είμαι πλέον πρωτοετής φοιτήτρια στην Νομική Σχολή.
Πως συνδέονται αυτά τα δύο;
Κατά μία ευρύτερη άποψη, το δεύτερο είναι συμπληρωματικό του πρώτου: η φαρμακευτική ήταν καθ’ ολοκληρίαν οικογενειακή κατεύθυνση, ενώ η συνειδητοποίηση για την πραγματική επιστημονική μου κλίση και αγάπη δεν έγινε παρά στο 3ο έτος της πρώτης σχολής. Ιδιοσυγκρασιακά λοιπόν, η εισαγωγή στη Νομική ήλθε να δικαιώσει την φυσική μου ροπή(επειδή είμαι καταφανώς «θεωρητικό μυαλό» ), μα και να άρει την αίσθηση της απώλειας: ότι κάτι ουσιαστικό απουσιάζει ή έχει χαθεί. Επί του πρακτέου, η κατάκτηση των δύο σχολών επιτρέπει πρωτοποριακές διασταυρώσεις και συγκερασμούς για την έρευνα και την καινοτομία εκατέρωθεν των αντικειμένων τους. Η νομική γνώση προσδίδει όλο το κανονιστικό υπόβαθρο για στην ευελιξία και την αποτελεσματικότητα κάθε κλάδου.
…και το μόντελινγκ πως μπήκε στην ζωή σου; Ήταν το εφηβικό μου μεγάλο όνειρο! Θαύμαζα στον υπερθετικό τους «Αγγέλους» της Victoria’s Secret, και δειλά μα όχι κρυφά ευχόμουν να γίνω ένας! Στα 16 έπεισα τον πατέρα μου, φέρνοντας καλούς βαθμούς, να κλείσει δυο φωτογράφους για book και Polaroids. Σχεδόν αμέσως μόλις έφυγα για σπουδές στην Ιταλία και την Γαλλία, κυνήγησα castings για πασαρέλα, μα το σχέδιο δεν ευοδώθηκε -ήμουν, όπως μού είχε ή πει η υπεύθυνη στην πρώτη μου εμπειρία διαγωνισμού μόντελινγκ στο Παρίσι: “très petite »(«πολύ μικροσκοπική»-εννοούσε κοντούλα, αλλά θέλησε να το θέσει κομψά(γέλια). Ακολούθως, συνέχισα με φωτογραφήσεις.
Όμως εσύ δεν το έβαλες κάτω και συνέχισες…
Ασφαλώς! Επεδίωκα με ενθουσιασμό συνεργασίες φωτογραφήσεων ως freelance. Στα λιγοστά πρακτορεία που είχα επιχειρήσει να απευθυνθώ, επικρατούσε ο «κανόνας του επαγγέλματος», άρα ο περιορισμός του ύψους προκαλούσε κώλυμα. Ενώ ομολογουμένως έχαιρα ζήτησης από τους ατζέντες, με προσανατόλιζαν σε διαφημιστικές καμπάνιες, πεδίο που δεν με ενδιέφερε. Επιπλέον, έχοντας την προσήλωση μου στις σπουδές, κατέστη σαφές από πολύ νωρίς ότι δεν δύναμαι να αφιερώνω τον απαραίτητο χρόνο σε πολλαπλά δοκιμαστικά, στοιχείο απολύτως απαραίτητο για εμπειρία και διαδρομή στον χώρο. Επομένως, επιστράτευσα αποφασιστικότητα ούτως ώστε να έρχομαι μόνη μου σε επικοινωνία με υπεύθυνους ιδεών και brands που με ενέπνεαν.
Τι δουλειές σου αρέσει να κάνεις στο μόντελινγκ;
Artistic Fashion, κυρίως.
Εδώ στην Ελλάδα, υπάρχει χορός για μοντέλα που δεν έχουν το ύψος;
Δεν μπορώ να απαντήσω ως επαγγελματίας ή full time, μα από την εμπειρία μου και από τις συζητήσεις μου με ανθρώπους που συναναστρέφονται το χώρο, όχι. Για Πασαρέλα αυτό είναι το νούμερο 1 κώλυμα. Διευκρινίζω ότι δεν αναφέρομαι καθόλου στην δυναμική άλλων παραγόντων, π.χ. την ώθηση που θα μπορούσε να λάβει ένας επιτυχημένος influencer από την ήδη υπάρχουσα φήμη του εάν δοκίμαζε να μεταπηδήσει και σε αυτό το πεδίο. Θεωρώ ότι κουβεντιάζουμε για το παραδοσιακό και αμιγές μόντελινγκ, το κατ’ αρχήν «απρόσωπο» για το μοντέλο, αυτό δηλαδή που ενδιαφέρει και εμένα.
Ο fashion χώρος στην Ελλάδα, έχει προοπτικές;
Ξανά, μιλώντας μακριά από τη θέση του επαγγελματία ή του ειδήμονος, δεν γνωρίζω· δεν παρακολουθώ σταθερά τις εξελίξεις, αλλά κατά καιρούς τυχαίνει να δω τις τελευταίες δουλειές ορισμένων Ελλήνων σχεδιαστών(Κριθαριώτη, Κωσταρέλλος, Μιτρούδη, Ντάσιος κ.α.) και μένω εντυπωσιασμένη, εάν όχι άναυδη. Επομένως, εάν συντρέχει οποιαδήποτε τροχοπέδη στο χώρο, δεν οφείλεται στην έλλειψη ικανοτήτων ή δημιουργικότητας -αυτό το προσυπογράφω με πεποίθηση.
Αυτή την στιγμή, σκέφτεσαι να ασχοληθείς ξανά ενεργά με το μόντελινγκ; Και αν ναι, τι σκέφτεσαι να κάνεις για επανεκκίνηση;
Αυτή τη στιγμή ακριβώς, δυστυχώς δεν προλαβαίνω..στο μέλλον ωστόσο θα το ήθελα πολύ! Πέραν του ιδεατού μιας συνεργασίας με κάποιον από τους οίκους μόδας που θαυμάζω, σε διάσταση είτε φωτογραφιών είτε catwalk, θα επιθυμούσα να κατευθυνθώ στο πιο artistic range: concepts υπό το πρίσμα σύλληψης μίας υπαρξιακής κρίσης ή αισθητηριακής αναζήτησης ή εσωτερικής σύγκρουσης, αποτυπωμένη καλλιτεχνικά(θέσεις σώματος που προκαλούν ανησυχία και αιφνιδιασμό, πορτραίτα με μακάβρια γοτθική σκίαση που λειτουργεί εμφατικά, ενδύματα εμπνευσμένα από μεγάλα έργα στο χώρο της υψηλής ραπτικής που σημάδεψαν την ιστορία της μόδας τοποθετημένα σε αφιλόξενο-ειρωνικό περιβάλλον κλπ.). Έχω αρκετές ιδέες. Καθώς (αυτό)χαρακτηρίζομαι γκοθομεταλλού αμετανόητη, η φαντασία και η προσωπική μου εκτονωτική ενόρμηση αντλεί την έμπνευση και το γνώμονά της από το αισθητικό-συναισθηματικό υπόβαθρο της συγκεκριμένης κουλτούρας. Ιδανικά, θα συνεργαζόμουν με φωτογράφους και στυλίστες που οραματίζονται ανάλογες αποδόσεις.
Πως φαντάζεσαι την Λήδα μετά από 20 χρόνια;
Ωραία ερώτηση. Δεν θα μιλήσω καθόλου για έκβαση εγχειρημάτων, για στοχοθετήσεις που ελπίζω να έχουν έως τότε ευδοκιμήσει, ή για άλλες που θα έχουν έστω δρομολογηθεί. Θα αποδώσω μία σκηνή που εύχομαι να την ζήσω πολλές φορές σε επανάληψη, τοποθετώντας την τώρα συγκεκριμένα στην ημέρα των πεντηκοστών γενεθλίων μου, όπως ρωτάς -13/03/2046:Θα βρίσκομαι στην μέση ενός μεγάλου τραπεζιού, περιτριγυρισμένη από τους ανθρώπους εκείνους που αγαπώ στον κόσμο πιο πολύ. Ενώ θα μασουλάω σοκολάτα, απολαμβάνοντας την ατμόσφαιρα, κάποιος θα διακόψει τον εύθυμο χαμό που θα επικρατεί για να στραφεί σε εμένα και να ρωτήσει, περιπαικτικά : «Εσύ είσαι ο εγκέφαλος πίσω από αυτό;»(αορίστως, κάποιο γεγονός όπου θα έχω επέμβει, προκαλώντας ευχάριστη έκπληξη, συναρτήσει των συνθηκών της ζωής μας τότε. Δεν μπορώ να σκεφτώ αυτ΄τη στιγμή ακριβώς τί θα μπορούσε να είναι, μα από τα συνηθισμένα τούτα μικροπράγματα που συχνά απασχολούν την ροή της καθημερινότητας και διαφοροποιούν τα σχέδια μας ανάλογα με τους αστάθμητους κυματισμούς της ζωής). Θα γνέψω «ναι», μειδιώντας· και θα στραφώ να δω, μέσα σε όλα τα λατρεμένα βλέμματα, τα μάτια του ανθρώπου εκείνου που μέσα τους καθρεπτίζομαι. Που έχει εγγενώς, από τη φύση του, την ικανότητα να με βλέπει όπως είμαι πραγματικά, στην ολότητά μου. Αυλαία.
Κλείνοντας την συνέντευξη τι θα ήθελες να πεις στους αναγνώστες μας και τι θα ήθελες να ευχηθείς στο μαγκαζίνο μας;
Θα ευχηθώ ευσύνοπτα: να εισακούεται και να εφαρμόζεται ο αφορισμός του RobertGreenIngersoll: “Thegreatesttestofcourageistobeardefeatwithoutlosingheart.” [«Η ύψιστη δοκιμασία του θάρρους είναι να αντέχει κανείς την ήττα χωρίς να χάνει το κουράγιο του(την καρδιά του).»]
