Άρθρο: Δρ.Μαρία Κλουβιδάκη (αρθρογράφος)
Στον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο, ο όρος micro-influencer έχει ταυτιστεί με την αυθεντικότητα και την άμεση επικοινωνία.
Ωστόσο, παρατηρείται ένα οξύμωρο σχήμα που απειλεί την επαγγελματική τους εξέλιξη.
Παρόλο που κυνηγούν εμπορικές συνεργασίες με μεγάλα brands, η επιμέλεια της προσωπικής τους εικόνας φαίνεται να διολισθαίνει σε μια επικίνδυνη προχειρότητα.
Πολλοί δημιουργοί περιεχομένου με μεσαίο κοινό δείχνουν να υποτιμούν τη δύναμη της οπτικής ταυτότητας. Πιστεύουν, λανθασμένα, πως η «φυσικότητα» ταυτίζεται με την απουσία αισθητικής.
Εμφανίζονται σε stories και posts με ντύσιμο που στερείται χαρακτήρα, σε περιβάλλοντα που δεν εκπέμπουν καμία συγκεκριμένη αισθητική κατεύθυνση, θεωρώντας πως ο λόγος τους είναι αρκετός για να πείσει.
Όμως, στον κόσμο του marketing, η εικόνα δεν είναι το περιτύλιγμα, αλλά το ίδιο το προϊόν.
Το λάθος έγκειται στην παρανόηση του τι σημαίνει personal branding.
Κάθε εμφάνιση στην κάμερα είναι μια δήλωση.
Όταν ένας influencer διεκδικεί μια συνεργασία με μια εταιρεία ένδυσης ή προϊόντων περιποίησης, οφείλει να αποτελεί το «ζωντανό παράδειγμα» της αισθητικής που πρεσβεύει.
Η έλλειψη στυλιστικής συνοχής και η αδιαφορία για την εικόνα εκλαμβάνονται από την αγορά ως έλλειψη επαγγελματισμού.
Το κοινό και κατά συνέπεια οι εταιρείες αναζητούν έμπνευση.
Αν ένας micro-influencer επιθυμεί να μετατραπεί σε ισχυρό brand, πρέπει να κατανοήσει ότι το «τι λέμε» είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το «πώς φαινόμαστε».
Η αισθητική ταυτότητα χτίζει εμπιστοσύνη και αναγνωρισιμότητα. Η προχειρότητα στο ντύσιμο και στην παρουσίαση δεν μεταφράζεται πια ως «ανθρώπινη πλευρά», αλλά ως έλλειψη οράματος.
Χωρίς φροντισμένη εικόνα, το brand παραμένει ημιτελές.
