Άρθρο: Εβίτα Αναγνώστου (δημοσιογράφος)
Η προγραμματισμένη έκθεση «John Galliano: Horizons», που θα άνοιγε την άνοιξη του 2027 στο Costume Institute του Metropolitan Museum of Art και θα συνδεόταν με το επόμενο Met Gala, δεν θα πραγματοποιηθεί τελικά.
Την απόφαση ανακοίνωσε ο ίδιος ο Τζον Γκαλιάνο, έπειτα από συζητήσεις με το μουσείο, στον απόηχο των έντονων αντιδράσεων που προκάλεσε η επιλογή του Met να αφιερώσει μια μεγάλη αναδρομική έκθεση στον Βρετανό σχεδιαστή. Οι αντιδράσεις σχετίζονται με την καταδίκη του το 2011 στη Γαλλία για ρατσιστικές και αντισημιτικές δηλώσεις.
«Μετά από πολλή σκέψη και συζήτηση με όλους τους εμπλεκόμενους, αποφάσισα, με μεγάλη λύπη, ότι είναι καλύτερο η έκθεση να μην πραγματοποιηθεί αυτή τη στιγμή», ανέφερε στη δήλωσή του.
Ο σχεδιαστής επανέλαβε τη συγγνώμη του, δηλώνοντας πως αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για τα λόγια του και τον πόνο που προκάλεσαν, ιδιαίτερα στις εβραϊκές και ασιατικές κοινότητες. Όπως σημείωσε, η πραγματική μεταμέλεια δεν αποδεικνύεται μέσα από μια έκθεση ή μια θεσμική αναγνώριση, αλλά μέσα από τη στάση ζωής και τις πράξεις με την πάροδο του χρόνου.
Οι αντιδράσεις
Τις τελευταίες εβδομάδες, εκπρόσωποι της εβραϊκής κοινότητας της Νέας Υόρκης, αλλά και δωρητές του μουσείου, είχαν εκφράσει έντονες αντιρρήσεις για την πραγματοποίηση της έκθεσης. Παράλληλα, η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Νέας Υόρκης, Τζούλι Μένιν, είχε ζητήσει δημόσια από το Met να επανεξετάσει την απόφασή του, χαιρετίζοντας τελικά την ακύρωση.
Από την πλευρά του, ο διευθυντής του Metropolitan Museum of Art, Μαξ Χόλαϊν, επιβεβαίωσε ότι η απόφαση ελήφθη από κοινού με τον Γκαλιάνο, ενώ και η Άννα Γουίντουρ χαρακτήρισε την επιλογή του σχεδιαστή να αποσύρει την έκθεση «γενναία».
Ο Τζον Γκαλιάνο θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης μόδας, όμως η υπόθεση του 2011 εξακολουθεί να συνοδεύει την πορεία του. Τότε απομακρύνθηκε από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Dior, μετά την καταδίκη του για αντισημιτικές και ρατσιστικές δηλώσεις.
Η απόφαση του Met ανοίγει ξανά τη συζήτηση γύρω από ένα διαχρονικό ερώτημα: μπορεί να τιμηθεί το έργο ενός δημιουργού όταν το προσωπικό του παρελθόν εξακολουθεί να προκαλεί έντονες αντιδράσεις;
