Άρθρο: Έλλη Καραϊσκάκη (δημοσιογράφος)
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια ξεχωριστή διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι.
Μια καριέρα που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και εξελίχθηκε μέσα από μεγάλες επιτυχίες, ξεχωριστά τραγούδια, συνεργασίες και εμφανίσεις που τον έφεραν στην κορυφή της νυχτερινής διασκέδασης.
Από τα πρώτα του βήματα είχε ήδη κάτι που τον έκανε να ξεχωρίζει.
Δεν ήταν μόνο η φωνή του. Ήταν ο τρόπος που ερμήνευε, η παρουσία του και κυρίως η προσωπικότητα που έφερνε μαζί του σε κάθε του εμφάνιση.
Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1993 και από εκεί και μετά άρχισε να χτίζεται μια πορεία που θα κρατούσε για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
Οι πρώτες επιτυχίες τον έφεραν γρήγορα κοντά στο κοινό και σταδιακά το όνομά του άρχισε να γίνεται συνώνυμο ενός διαφορετικού τρόπου προσέγγισης του λαϊκού τραγουδιού.
Τραγούδια όπως το «Ανήκω σε μένα», το «Μη μου ζητάς» και το «Τρεις το πρωί» έγιναν γνωστά και αποτέλεσαν σημαντικούς σταθμούς στα πρώτα χρόνια της διαδρομής του.
Ο Μαζωνάκης όμως δεν έμεινε ποτέ σε μια συγκεκριμένη εποχή. Καθώς περνούσαν τα χρόνια συνέχισε να εξελίσσεται και να δοκιμάζει διαφορετικούς ήχους.
Συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και τραγουδιστές και παρουσίασε δισκογραφικές δουλειές που κράτησαν το ενδιαφέρον του κοινού.
Η πορεία του δεν στηρίχθηκε σε μία πρόσκαιρη επιτυχία αλλά σε μια διαρκή που του επέτρεψε να παραμένει στο προσκήνιο ακόμη και όταν το μουσικό τοπίο άλλαζε.
Ένα μεγάλο κομμάτι της καριέρας του ήταν η σχέση του με τη σκηνή. Εκεί ο Γιώργος Μαζωνάκης μπορούσε να δείξει όλο το εύρος της προσωπικότητάς του.
Είχε έντονη σκηνική παρουσία και έναν τρόπο να επικοινωνεί με τον κόσμο που ήταν απόλυτα δικός του. Δεν περιοριζόταν στο να τραγουδά. Δημιουργούσε μια ολόκληρη εικόνα γύρω από κάθε εμφάνισή του και έκανε το κοινό να αισθάνεται ότι συμμετέχει σε κάτι ξεχωριστό.
Η εμφάνισή του αποτέλεσε επίσης σημαντικό μέρος της ταυτότητάς του.
Ο Μαζωνάκης δεν φοβήθηκε να πειραματιστεί ούτε να διαφοροποιηθεί. Επέλεξε πολλές φορές να κινηθεί έξω από τα συνηθισμένα και να παρουσιάσει κάτι που εξέφραζε τον ίδιο.
Αυτή η τόλμη ήταν χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του και παράλληλα ένας από τους λόγους που η εικόνα του παρέμεινε τόσο αναγνωρίσιμη.
Με τα χρόνια κατάφερε να δημιουργήσει ένα κοινό που δεν περιορίστηκε σε μία μόνο γενιά. Άνθρωποι που τον γνώρισαν μέσα από τις πρώτες επιτυχίες του συνέχισαν να τον ακούν ενώ τα τραγούδια του πέρασαν και σε νεότερους ακροατές. Αυτό δεν ήταν εύκολο σε μια μουσική σκηνή που άλλαζε συνεχώς.
Ο ίδιος όμως μπορούσε να προσαρμόζεται στις νέες εποχές χωρίς να χάνει εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον έκαναν μοναδικό.
Η διάρκεια της καριέρας του ήταν επομένως αποτέλεσμα όχι μόνο της επιτυχίας αλλά και της ικανότητάς του να παραμένει αυθεντικός.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν προσπάθησε να γίνει κάποιος άλλος. Δεν προσπάθησε να κρυφτεί πίσω από μια εικόνα που δεν του ταίριαζε.
Είχε τον δικό του τρόπο να μιλά, να εμφανίζεται, να τραγουδά και να αντιμετωπίζει τη δουλειά του.
…Και αυτή η αυθεντικότητα πέρασε σταδιακά και στο κοινό.
Πίσω από τον καλλιτέχνη υπήρχε ένας άνθρωπος με έντονο χαρακτήρα.
Προσωπικότητα δυνατή, ιδιαίτερη και πολλές φορές απρόβλεπτη. Δεν φοβόταν να κάνει διαφορετικές επιλογές και να υπερασπιστεί αυτό που πίστευε.
Είχε χιούμορ, είχε έντονο ταμπεραμέντο και κυρίως είχε μια παρουσία που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη.
Ακόμη και όταν δεν βρισκόταν πάνω στη σκηνή υπήρχε γύρω από το όνομά του μια ξεχωριστή ενέργεια.
Αυτός ο χαρακτήρας ήταν που έκανε και την καλλιτεχνική του πορεία διαφορετική.
Γιατί ο κόσμος δεν ακολούθησε μόνο τη φωνή του. Ακολούθησε έναν άνθρωπο που είχε καταφέρει να δημιουργήσει τη δική του ταυτότητα.
Έναν καλλιτέχνη που μπορούσε να αλλάζει χωρίς να χάνει τον εαυτό του και να δοκιμάζει καινούργια πράγματα χωρίς να ξεχνά από πού ξεκίνησε.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του πολλά.
Άφησε τραγούδια που έγιναν επιτυχίες, δίσκους που σημάδεψαν διαφορετικές περιόδους της καριέρας του, συνεργασίες με σημαντικούς ανθρώπους της μουσικής και αμέτρητες στιγμές πάνω στη σκηνή.
Άφησε όμως και κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί. Άφησε τη δική του προσωπικότητα και έναν χαρακτήρα που δεν αντιγράφεται.
Άφησε πίσω του την εικόνα ενός ανθρώπου που επέλεξε να είναι διαφορετικός χωρίς να απολογείται γι’ αυτό. Ενός καλλιτέχνη που δεν φοβήθηκε να πειραματιστεί και ενός τραγουδιστή που κατάφερε να γίνει αναγνωρίσιμος από την πρώτη στιγμή που ακουγόταν η φωνή του.
…Και ίσως αυτό να είναι τελικά το σημαντικότερο κομμάτι της παρακαταθήκης του. Οι επιτυχίες μπορεί να καταγράφονται σε λίστες και οι δίσκοι να παραμένουν στα αρχεία.
Η προσωπικότητα όμως ενός καλλιτέχνη μένει στις μνήμες των ανθρώπων.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή όμως η διαδρομή του δεν τελειώνει εκεί.
Συνεχίζεται μέσα από τα τραγούδια του, τις εικόνες από τις εμφανίσεις του και όλα όσα δημιούργησε μέσα σε μια καριέρα γεμάτη αλλαγές, τόλμη και προσωπικότητα.
Γιατί στο τέλος αυτό μένει από έναν πραγματικά ξεχωριστό καλλιτέχνη.
Όχι μόνο το πόσο ψηλά έφτασε αλλά το γεγονός ότι όταν τον θυμάσαι ξέρεις αμέσως ποιον θυμάσαι.
Τον Γιώργο Μαζωνάκη…
Με τη δική του φωνή, τη δική του σκηνική παρουσία και πάνω απ’ όλα τη δική του μοναδική προσωπικότητα.
