Άρθρο: Κρις Ζολώτας (δημοσιογράφος)
Υπάρχουν μέρη που τα επισκέπτεσαι και υπάρχουν μέρη που γίνονται κομμάτι της ιστορίας σου.
Μέρη που κάποια στιγμή σταματάς να θυμάσαι μόνο για τον καφέ που ήπιες, το πιάτο που δοκίμασες ή το cocktail που παρήγγειλες.
Τα θυμάσαι για τους ανθρώπους που ήταν μαζί σου.
Για τις κουβέντες που κράτησαν περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζες.
Για τα γέλια.
Για εκείνες τις μικρές στιγμές που τότε έμοιαζαν συνηθισμένες και αργότερα έγιναν αναμνήσεις.
Κάπως έτσι μοιάζει και το ΦΙΛ ΔΕ ΛΟΒ.
Ένα all day café bar στο Γύθειο που δεν δημιουργήθηκε απλώς για να προσφέρει καφέ, brunch, φαγητό ή cocktails.
Δημιουργήθηκε γύρω από μια ιδέα που σήμερα μοιάζει πιο πολύτιμη από ποτέ: τη σύνδεση.
Γιατί πίσω από το όνομά του κρύβεται κάτι πολύ περισσότερο από ένα λογοπαίγνιο, κρύβεται μια ολόκληρη φιλοσοφία.
Μια φιλοσοφία που ξεκινά από τις αναμνήσεις.
Για τους ανθρώπους πίσω από το ΦΙΛ ΔΕ ΛΟΒ, το Γύθειο δεν είναι απλώς μια πόλη. Είναι οι καλοκαιρινές διακοπές που περίμεναν όλο τον χρόνο. Τα παιχνίδια στην άμμο μέχρι να νυχτώσει. Οι βόλτες στο λιμάνι. Το αλάτι στο δέρμα. Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις. Είναι εκείνη η γνώριμη μυρωδιά από το σπίτι της γιαγιάς που έχει τη δύναμη να σε ταξιδεύει χρόνια πίσω μέσα σε μια στιγμή. Είναι όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που τελικά αποδεικνύονται τα μεγαλύτερα.
Ίσως γι’ αυτό το ΦΙΛ ΔΕ ΛΟΒ δεν σχεδιάστηκε σαν ένας ακόμη χώρος εστίασης, σχεδιάστηκε σαν ένας τόπος συνάντησης. Ένας χώρος όπου το φαγητό, ο καφές και το ποτό λειτουργούν ως αφορμή. Αφορμή για να βρεθούν άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι, να μοιραστούν νέα, να γιορτάσουν, να ερωτευτούν, να συζητήσουν, να δημιουργήσουν τις δικές τους αναμνήσεις.
Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στους καταλόγους για να το καταλάβει. Οι περιγραφές δεν μιλούν μόνο για γεύσεις. Μιλούν για έρωτα. Για χαρά. Για προσμονή. Για εκείνα τα μικρά συναισθήματα που κάνουν μια συνηθισμένη μέρα να ξεχωρίζει.
Στο ΦΙΛ ΔΕ ΛΟΒ οι γεύσεις δεν σχεδιάστηκαν μόνο για να ικανοποιούν τον ουρανίσκο. Σχεδιάστηκαν για να συνοδεύουν στιγμές. Ένα brunch με φίλους ένα ηλιόλουστο πρωινό, ένα πρώτο ραντεβού, ένα οικογενειακό τραπέζι, ένα cocktail δίπλα στη θάλασσα καθώς πέφτει ο ήλιος, στιγμές που όταν τις ζεις μοιάζουν απλές. Μα χρόνια αργότερα είναι ακριβώς αυτές που θυμάσαι.
Ίσως βέβαια να βοηθά και το ίδιο το Γύθειο. Μια πόλη που μοιάζει να έχει βρει τον δικό της ρυθμό. Εκεί όπου οι βόλτες στο λιμάνι δεν βιάζονται. Οι άνθρωποι εξακολουθούν να χαιρετιούνται στον δρόμο και το ηλιοβασίλεμα παραμένει καθημερινή συνήθεια αντί για πολυτέλεια.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το ΦΙΛ ΔΕ ΛΟΒ μοιάζει να βρήκε τη φυσική του θέση. Όχι ως ένα ακόμη κατάστημα, αλλά ως ένα σημείο αναφοράς για ντόπιους και επισκέπτες.
Αυτό που ξεχωρίζει περισσότερο όμως είναι κάτι που δεν χωρά σε φωτογραφίες. Η φιλοξενία. Η διάθεση να γνωρίσεις τον άνθρωπο απέναντί σου, να θυμάσαι το αγαπημένο του τραπέζι, να ξέρεις τι θα παραγγείλει πριν το ζητήσει, να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για το πώς περνά.
Σε μια εποχή όπου όλα γίνονται όλο και πιο απρόσωπα, αυτή η προσέγγιση μοιάζει σχεδόν πολυτέλεια, ίσως γι’ αυτό έχει τόση αξία.
Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα στον πρώτο χρόνο λειτουργίας του το ΦΙΛ ΔΕ ΛΟΒ απέσπασε τρεις σημαντικές διακρίσεις και κέρδισε την εμπιστοσύνη εκατοντάδων επισκεπτών που το αξιολόγησαν με τις υψηλότερες βαθμολογίες.
Όχι επειδή ακολούθησε κάποια μυστική συνταγή επιτυχίας. Αλλά επειδή έκανε κάτι απλό. Έβαλε τον άνθρωπο στο κέντρο. Τελικά, ίσως αυτό να είναι το πραγματικό μυστικό του.
Όχι απλώς ο καφές, όχι το brunch, όχι τα cocktails. Αλλά η υπενθύμιση ότι οι πιο όμορφες στιγμές της ζωής δεν συμβαίνουν όταν βιαζόμαστε να πάμε κάπου αλλού.
Συμβαίνουν όταν καθόμαστε λίγο παραπάνω στο τραπέζι. Όταν η συζήτηση συνεχίζεται ενώ θα έπρεπε να έχουμε ήδη φύγει. Όταν μια απλή έξοδος μετατρέπεται σε ανάμνηση.
Γιατί η φιλοξενία δεν αντιγράφεται. Δεν υπάρχει συνταγή. Δεν διδάσκεται σε κανένα εγχειρίδιο.
Πηγάζει από τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω σου. Αυτό ήταν από την αρχή το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του ΦΙΛ ΔΕ ΛΟΒ. Μια οικογένεια που δεν είδε ποτέ πελάτες. Είδε καλεσμένους. Είδε ανθρώπους να γίνονται γνώριμοι και γνώριμους να γίνονται, σιγά σιγά, κομμάτι της οικογένειας του ΦΙΛ ΔΕ ΛΟΒ.
