Άρθρο: Πηνελόπη Βασιλούνη (αρθρογράφος)
Κάποια πράγματα στην αρχή τα λες “σύμπτωση”. Μετά τα λες “έμπνευση”. Και μετά… σταματάς να προσποιείσαι.
Στην πρώτη ταινία, η Anna Wintour δεν είπε τίποτα. Όταν όλοι μιλούσαν για μια Miranda που έμοιαζε επικίνδυνα γνώριμη, εκείνη απλά εμφανίστηκε. Με γυαλιά Prada. Σιωπηλά. Σαν να ήξερε ακριβώς τι λέγεται και να μην την αφορά. Ή τουλάχιστον… έτσι ήθελε να φαίνεται, αλλά η σιωπή δεν είναι πάντα ουδέτερη. Μερικές φορές είναι η πιο κομψή μορφή επιβεβαίωσης.
Τώρα, πριν καν δούμε τη συνέχεια, εμφανίζεται μια εικόνα, μια φωτογράφιση.
Η Anna Wintour, δίπλα στη Miranda. Όχι σαν έμπνευση, όχι σαν απόσταση. Δίπλα! Σαν να μοιράζονται κάτι. Και κάπου εδώ, τα όρια αρχίζουν να γίνονται… λίγο πιο ασαφή. Είναι ένα παιχνίδι; ένα σχόλιο; μια ήσυχη παραδοχή; ή απλά μια εικόνα που ξέρει ακριβώς τι κάνει;
Όταν για χρόνια αφήνεις μια ιστορία να αιωρείται και μετά επιλέγεις να σταθείς μέσα της… δεν την αποφεύγεις. Την αγκαλιάζεις.
Γιατί όταν η πραγματικότητα στέκεται δίπλα στον ρόλο που υποτίθεται δεν την αφορά, δεν είναι ποτέ τυχαίο, είναι επιλογή.
Το ερώτημα δεν είναι καινούριο, αλλά τώρα μοιάζει αλλιώς. Τότε, η σιωπή άφηνε χώρο για ερμηνείες. Τώρα, η εικόνα της προκαλεί. Δεν χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα, δεν χρειάζεται να επιβεβαιωθεί κάτι, αρκεί που υπάρχει και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο.
Όχι αν είναι ή δεν είναι η Miranda, αλλά το ότι μετά από τόσα χρόνια, η ίδια επιλέγει να σταθεί δίπλα της. Επιλέγει να το φέρει μπροστά αλλά με τους δικους της όρους πάνω στα Manolo Blahnik της.
Κράτα αυτό, υπάρχουν ιστορίες που δεν χρειάζονται επιβεβαίωση. Μόνο μια εικόνα! Σε προκαλούν απλώς να διαλέξεις πλευρά, σε έναν μύθο που μπορεί να έχτισαν και οι ίδιοι.
Ίσως αυτό… είναι όλο το παιχνίδι.
