Άρθρο: Χριστίνα Ιωάννου (αρθρογράφος, artandyou.gr team)
Δεν πέθανε από τα ναρκωτικά, την κατέστρεψε η αυθεντικότητα της σε έναν κόσμο που φοβάται τις γυναίκες σαν εκείνη. Πέθανε από αγάπη όχι από αλκοόλ, το αλκοόλ δεν την σκότωσε, την σκότωσε η απόρριψη, τα γέλια ενός κοινού που νόμιζε πως έβλεπε παράσταση όταν κατέρρεε στη σκηνή, οι ταμπλόιντ που έβγαζαν λεφτά από την αυτοκαταστροφή της, πλούτισαν από την πτώση της, Ποτέ δεν υπήρξε “τρελή”, ήταν απλώς πολύ ζωντανή για έναν νεκρό κόσμο. Μια γυναίκα που δεν ντρεπόταν για την ψυχή της, σε έναν κόσμο που ντρέπεται για τα συναισθήματα.
Ένα ποτήρι κρασί ακουμπάει σε ένα παλιό πικάπ. Το βελούδινο βράδυ του Camden ακούγεται θολά από το ανοιχτό παράθυρο. Κάποιος πατάει το play, και μια ραγισμένη φωνή γεμίζει τον χώρο: “Love is a losing game.”
Η Amy ως φαινόμενο
Δεν είναι άλλη μία αναφορά στην Amy Winehouse. Είναι μια υπενθύμιση: Δεν έζησε απλώς, αφέθηκε να ξεγυμνωθεί μπροστά στα μάτια μας. Και την πληρώσαν με το χειρότερο νόμισμα, αμφισβητώντας την ουσία της, παρεξηγώντας το είναι της.
Γεννήθηκε για να καεί, Η Amy δεν ήρθε για διασκεδάσει το κοινό, ήρθε για να το ξυπνήσει να το ξεβολέψει, να το αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα ό,τι αποφεύγει. Με την φωνή της ραγισμένη, μαύρη, αρχαία, με τα μάτια της πάντα έτοιμα να κλάψουν ή να εκραγούν, με το σώμα της εύθραυστο και πάντα εκτεθειμένο. Δεν έπαιζε κάποιον ρόλο, ήταν αυθεντική αυτή, και αυτό ήταν το πρόβλημα.
Η κοινωνία και η κατάρα του Club 27
Η κοινωνία πάντα αγαπούσε να εξιδανικεύει τα “σπασμένα είδωλα”, Janis, Kurt, Jim, Amy…
Δεν άντεξαν, όχι επειδή ήταν αδύναμοι αλλά επειδή ο κόσμος δεν αντέχει την απόλυτη αυθεντικότητα! Στην εποχή που πουλάς κομμάτια του εαυτού σου για να επιβιώσεις, η Amy έκανε το αντίθετο πούλησε τα τραύματά της ως τέχνη.
Αν γεννιόταν σήμερα…
Αν η Amy εμφανιζόταν το 2025, Θα την ακύρωναν προτού την ακούσουν. Θα της ζητούσαν να “διορθώσει την εικόνα της. “Θα της εξηγούσαν πώς να πουλάει καλύτερα τον εαυτό της”. Δεν θα την σκότωνε το αλκοόλ. Θα την σκότωνε το culture που απαιτεί να είσαι αψεγάδιαστος, εμπορεύσιμος και ψυχικά σταθερός, ακόμη κι όταν αιμορραγείς.
Η κληρονομιά & κάλεσμα 27 φράσεις της που δεν ήσουν έτοιμη να ακούσεις, ακατέργαστα κομμάτια από την ψυχή της.
• “I don’t ever want to do anything mediocre.”
• “There’s no point in saying anything but the truth.”
• “I fall in love every day. Not with people but with situations.”
• “I’m not a girl trying to be a star or trying to be anything other than a musician.”
Αν η Amy ήταν δίπλα σου, θα σου έλεγε:
– “Μην προσπαθήσεις ποτέ να σπάσεις για να χωρέσεις.”
– “Φώναξε, γράψε, βάλε φωτιά στα πρέπει.”
– “Η τέχνη είναι αίμα. Και πρέπει να στάζει.”
Η Amy είναι το παράδειγμα πως η τέχνη μπορεί να είναι ιεροτελεστία και όχι προϊόν. Πως η γυναίκα μπορεί να είναι εκκωφαντική χωρίς να είναι απολογητική. Και πως η αλήθεια, όταν τραγουδιέται με αίμα, δεν πεθαίνει ποτέ.
Η Amy δεν ζήτησε ποτέ να την καταλάβουμε ζήτησε απλώς να την ακούσουμε χωρίς να τη διακόψουμε και ίσως – ίσως το οφείλουμε ακόμη.
