Άρθρο: Χαρά Τρυφερή (δημοσιογράφος)
Υπάρχει κάτι παράξενα ανησυχητικό στον τρόπο που σκρολάρουμε σήμερα στο Instagram ή το TikTok. Μια ατέλειωτη στρατιά από πρόσωπα που μοιάζουν μεταξύ τους, λες και έχουν βγει από το ίδιο εργοστάσιο ψηφιακής επεξεργασίας: ίδια ζυγωματικά, ίδιες γραμμές στο eyeliner, ίδια αψεγάδιαστη επιδερμίδα που θυμίζει περισσότερο πλαστικό παρά ζωντανό δέρμα.
Αυτή η «δικτατορία της τελειότητας» φαίνεται πως έφτασε επιτέλους στον κορεσμό της και η Donni Davy, η γυναίκα που άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βαφόμαστε μέσα από τη σειρά Euphoria, έρχεται να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
Η πρόσφατη δήλωσή της ότι «είναι απογοητευτικό να είμαστε όλες ίδιες» δεν είναι απλώς μια αισθητική παρατήρηση· είναι μια κραυγή αγωνίας για τη χαμένη μας ατομικότητα μέσα στον ψηφιακό θόρυβο.
Το Euphoria κατάφερε στο παρελθόν κάτι πραγματικά σπάνιο: μετέτρεψε το μακιγιάζ από ένα απλό εργαλείο κάλυψης ατελειών σε μια αυτόνομη γλώσσα συναισθημάτων. Τα γκλίτερ, τα έντονα χρώματα και τα κρύσταλλα στα μάτια της Rue, της Jules ή της Cassie δεν ήταν «μόδα» με την κλασική, εμπορική έννοια του όρου. Ήταν ο τρόπος των ηρώων να πουν στον κόσμο ότι πονάνε, ότι ερωτεύονται, ότι επαναστατούν ή ότι καταρρέουν.
Όμως, όπως συμβαίνει με κάθε τι αυθεντικό, η βιομηχανία της ομορφιάς το άρπαξε αμέσως, το τυποποίησε και το μετέτρεψε σε ένα ακόμη «trend» που πρέπει όλες οι γυναίκες να ακολουθήσουν κατά γράμμα για να θεωρούνται σύγχρονες.
Κι έτσι, φτάσαμε στο ειρωνικό σημείο η ίδια η δημιουργός αυτής της αισθητικής να νιώθει πλέον ξένη μέσα στο ίδιο της το καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Στην πολυαναμενόμενη τρίτη σεζόν της σειράς, το μήνυμα φαίνεται πως αλλάζει ριζικά και η κατεύθυνση γίνεται πιο εσωτερική.
Η Davy προαναγγέλλει μια επιστροφή στην αλήθεια και το ανεπεξέργαστο. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Σημαίνει ότι το μακιγιάζ σταματά να λειτουργεί ως μια τέλεια, αδιάβροχη μάσκα και γίνεται ξανά κάτι ανθρώπινο, ίσως και λίγο «λερωμένο».
Η ίδια τονίζει με έμφαση πως η εμμονή μας με το να δείχνουμε διαρκώς «τέλειες» στις οθόνες των κινητών μας, έχει δημιουργήσει μια γενιά που φοβάται την ιδιαιτερότητα και την απόκλιση.
Όταν όλες οι κοπέλες ακολουθούν τα ίδια ακριβώς tutorials και χρησιμοποιούν τα ίδια φίλτρα ομορφιάς, το τελικό αποτέλεσμα είναι μια οπτική μονοτονία που σκοτώνει τη δημιουργικότητα πριν καν αυτή εκδηλωθεί.
Είναι πράγματι απογοητευτικό να βλέπεις την ομορφιά να μετατρέπεται σε μια στείρα άσκηση αντιγραφής, αντί για μια απελευθερωτική πράξη αυτοέκφρασης.
Αυτό που κάνει τη θέση της Davy τόσο επίκαιρη και αναγκαία είναι η χρονική στιγμή στην οποία διατυπώνεται.
Ζούμε στην εποχή του λεγόμενου “Instagram Face”, ενός προσώπου που έχει προκύψει από τη συμμαχή της αισθητικής χειρουργικής και του βαρύ μακιγιάζ, δημιουργώντας ένα πρότυπο που απλά δεν υπάρχει στην πραγματική ζωή.
Η τρίτη σεζόν του Euphoria υπόσχεται να αποδομήσει αυτή την ψευδαίσθηση. Το μακιγιάζ θα είναι πιο «ήσυχο», πιο ακατέργαστο και σίγουρα πιο αληθινό, συμβαδίζοντας με την ενηλικίωση των χαρακτήρων.
Είναι μια ανοιχτή πρόκληση για όλες μας: να τολμήσουμε να δείξουμε το πρόσωπό μας χωρίς την ψευδή ασφάλεια ενός τέλειου contouring. Να αφήσουμε το δέρμα να αναπνεύσει, τους πόρους να φανούν και τις ατέλειες να διηγηθούν τη δική τους μοναδική ιστορία.
Φυσικά, η παγκόσμια βιομηχανία της ομορφιάς δύσκολα θα εγκαταλείψει τα τεράστια κέρδη που της αποφέρει η ανασφάλεια των καταναλωτών.
Όσο όμως υπάρχουν φωνές με τέτοια επιρροή, όπως αυτή της Donni Davy, που χρησιμοποιούν το βήμα τους για να προωθήσουν την αποδοχή του πραγματικού εαυτού μας, υπάρχει ελπίδα για μια αλλαγή πλεύσης.
Το μακιγιάζ δεν πρέπει να είναι ένας καταναγκαστικός κανόνας που πρέπει να τηρήσουμε για να «ταιριάξουμε» σε μια παρέα ή σε ένα social medium, αλλά ένα παιχνίδι χωρίς όρια. Και σε ένα παιχνίδι, ο σκοπός δεν είναι ποτέ να κερδίσεις δείχνοντας ίδια με τη διπλανή σου, αλλά να διασκεδάσεις ανακαλύπτοντας τις διαφορετικές πτυχές του προσώπου σου.
Κλείνοντας, το μάθημα που μας δίνει η make-up artist του Euphoria ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια των καλλυντικών και των πινέλων. Είναι ένα μάθημα επιβίωσης για την ψηφιακή εποχή.
Η αληθινή ομορφιά δεν βρίσκεται στην ομοιομορφία και στην επανάληψη, αλλά στην τολμηρή απόκλιση από αυτές.
Αν η τρίτη σεζόν της σειράς καταφέρει, μέσα από τη δύναμη της εικόνας της, να μας κάνει να πετάξουμε έστω και για λίγο τα ψηφιακά φίλτρα και να αγκαλιάσουμε το «διαφορετικό» μας, τότε θα έχει πετύχει κάτι πολύ σημαντικότερο από μια υψηλή τηλεθέαση. Θα έχει βοηθήσει μια ολόκληρη γενιά να καταλάβει ότι το να είσαι ο εαυτός σου, με όλες τις ατέλειες και τις ιδιαιτερότητές σου, παραμένει η πιο επαναστατική και ειλικρινή πράξη ομορφιάς που μπορείς να κάνεις σήμερα.
